ZAKOPANY SKARB

Dawno temu w Krakowie żył pewien samotny staruszek o imieniu Iwo, który prowadził spokojne i skromne życie. Pewnej nocy przyśniło mu się, że jest w Pradze, idzie w stronę jednego z mostów i na jednym brzegu rzeki dostrzega duże drzewo. Śniło mu się, że podchodzi do tego drzewa, kopie pod nim dół i znajduje tam skarb, który zapewnia mu spokój na resztę życia.
Na początku Iwo zignorował sen, jednak ten powtarzał się kilka razy, więc w końcu starzec postanowił zaufać swojej intuicji i udać się do Pragi, by odnaleźć skarb, o którym śnił.
Po długiej podróży dotarł na miejsce, znalazł most i drzewo. Wszystko było takie, jak widział we śnie, poza jedną rzeczą – mostu strzegli strażnicy. Iwo bał się kopać przy strażnikach, więc postanowił usiąść i poczekać. Jednak drugiego dnia jego zachowanie wzbudziło podejrzliwość strażników, więc jeden z nich podszedł do niego, aby go przesłuchać.
Starzec opowiedział mu o swoim śnie – o podróży do Pragi, moście, drzewie i ukrytym skarbie. 
Strażnik wybuchnął śmiechem:
– Jak można wierzyć snom? Mnie od dawna śni się, że w domu starego Iwa w Krakowie, pod jego własną podłogą jest ukryty skarb. Myślisz, że powinienem udać się do Krakowa w poszukiwaniu Iwa i kopać pod jego kuchnią? Ha, ha ha!
Iwo uprzejmie podziękował strażnikowi i wrócił do domu. Zaczął kopać pod swoją kuchnią i znalazł skarb, który był tam od zawsze.

/inspirowane historią talmudzką M. Buber, Leket/

—