OSTRZENIE PIŁY

Był sobie kiedyś drwal, który dostał pracę przy wyrębie lasu. Warunki były dobre, a zapłata jeszcze lepsza, więc postanowił dać z siebie wszystko. 
Pierwszego dnia majster wręczył mu piłę i wskazał część lasu, w której miał pracować. 
Drwal ruszył do pracy, pełen energii i zapału. Tego dnia ściął aż osiemnaście drzew.
– Dobra robota – powiedział majster z uznaniem. – Oby tak dalej.
Drwal poczuł dumę. Następnego dnia chciał być jeszcze lepszy. Wstał wcześniej niż inni i pracował jeszcze ciężej. Jednak mimo wysiłku ściął tylko piętnaście drzew. Kolejnego dnia znów wstał wcześnie i pracował z całych sił, ale mimo coraz większego wysiłku, jego wyniki były coraz gorsze. Z dnia na dzień ścinał coraz mniej drzew.
Zmartwiony i zmęczony, poszedł do majstra.
– Naprawdę się staram – powiedział. – Daję z siebie wszystko, a efekty są coraz gorsze…
Majster spojrzał na niego spokojnie i zapytał:
– Powiedz mi, kiedy ostatni raz naostrzyłeś swoją piłę?
– Nie miałem czasu – odpowiedział po chwili drwal. – Byłem zbyt zajęty ścinaniem drzew.

/inspirowane Cápsulas motvacionales, A. Beauregard/

—

W naszej kulturze panuje przekonanie, i bardzo często o tym słyszę, że trzeba się narobić, aby zarobić, że o dobrej pracy świadczy tylko wyrabianie nadgodzin i praca ponad siły. Bardzo dużo osób nie dba o właściwą regenerację, o spokój w głowie – pędzą, ale nie do końca wiedzą, za czym ten pośpiech. Często robią coś, ale nie do końca wiedzą, po co to robią. Nie ostrzą swojej piły, a w ślad za tym z czasem pojawiają się zmęczenie i frustracja, a stąd już tylko mały krok do wypalenia zawodowego czy depresji.