ŻABKI W ŚMIETANIE

Były kiedyś dwie żabki, które wpadły do naczynia pełnego śmietany.
Na początku za wszelką cenę próbowały się ratować – przebierały łapkami, aby jak najszybciej dopłynąć do brzegu naczynia. Jednak śmietana była gęsta i im bardziej się starały, tym bardziej czuły, że stoją w miejscu. Z każdą chwilą trudniej im było złapać oddech.
Po pewnym czasie jedna z żabek powiedziała smutno:
– To nie ma sensu… Stąd nie da się wydostać. Po co się tak męczyć, skoro i tak nic się nie zmieni i obie tu umrzemy? 
To powiedziawszy, przestała się ruszać i po chwili utonęła, pochłonięta całkowicie przez śmietanę.
Druga żabka została sama. Była zmęczona. Było jej ciężko. Też się bała, jednak powiedziała do siebie:
– Stąd nie da się wydostać, ale będę próbować do końca.
I dalej poruszała łapkami. Raz wolniej, raz szybciej, nadal nie ruszała się z miejsca, jednak nie przestawała.
Po jakimś czasie wydarzyło się coś niezwykłego. Od tego ciągłego machania łapkami, śmietana zaczęła gęstnieć i z czasem zamieniła się w masło.
Zdziwiona żabka poczuła pod sobą coś stałego, więc odbiła się od tego łapkami i jednym skokiem wydostała się na zewnątrz. Była wolna.

/inspirowane Cuentos Rodados, M. Menapace/

—