GRZECZNA DZIEWCZYNKA

Była sobie grzeczna dziewczynka. Wszyscy dookoła mówili do jej rodziców:
– Jaką macie wspaniałą córkę! Zawsze jest taka spokojna, uprzejma, miła. Nie to, co ten mój syn, wcielony diabeł. Ciągle czegoś od nas chce! Ani chwili spokoju!
Dziewczynka szybko się nauczyła, co trzeba robić, aby zasłużyć na pochwałę: nie przerywać, nie sprzeciwiać się, nie sprawiać kłopotu.
Kiedy ktoś ją o coś prosił – zgadzała się. Kiedy coś jej nie pasowało – milczała. Kiedy było jej przykro – uśmiechała się.
Dorośli byli z niej dumni.
– Ależ mamy szczęście! Mamy taką wspaniałą córkę – mówili.
Minęły lata.
Dziewczynka była już dorosła. Dalej była miła, pomocna i bezproblemowa.
Tylko że teraz… wcale nie czuła satysfakcji z tego, że jest chwalona. W środku przepełniała ją rozpacz.
Czasem mówiła „tak”, choć wszystko w niej krzyczało „nie”.
Czasem zostawała w miejscach, które ją męczyły.
Czasem pozwalała przekraczać swoje granice, bo nie wiedziała, gdzie one są.
I pewnego dnia dotarło do niej, że nie potrafi inaczej, że nadal jest dzieckiem w ciele dorosłego, że to, czego jej uczono, jej szkodzi, że nikt nie przygotował jej do życia, bo nikt nie zadbał o to, by poznała siebie i nauczyła się siebie wyrażać.
– A gdybym to ja była mamą…? Czego chciałabym nauczyć swoje dzieci? – zapytała samą siebie.
– Na pewno nie bycia idealnym, spokojnym czy zawsze miłym. Chciałabym, żeby moje dzieci:
znały siebie i swoje potrzeby,
odczuwały emocje i umiały je kontrolować,
wiedziały, co jest dla nich ważne,
mówiły NIE, gdy coś im nie służy,
ufały sobie, również wtedy gdy cały świat myśli inaczej. 
– Tylko jak to zrobić, jeśli sama tego nie umiem? – zastanowiła się.
I wtedy dotarło do niej, że najpierw będzie musiała nauczyć się tego sama.
Powoli.
Od początku.

/tekst własny/

—