KRÓL I SARA

Król zakochał się w Sarze, kobiecie niższego pochodzenia, i uczynił z niej swoją żonę. Pewnego dnia, gdy król był na łowach, królowa Sara dostała informację o tym, że jej matka jest chora. Pod żadnym pozorem nie było jej wolno korzystać z karocy króla, jednak kobieta nie wahała się, by z niej skorzystać, i szybko udała się do matki.
Gdy król wrócił z łowów, o wszystkim się dowiedział.
– Czyż nie jest wspaniała? – pomyślał. – To jest prawdziwa miłość dziecka do rodzica! Jest wyjątkowa!
Innym razem, gdy Sara przebywała w królewskich ogrodach i zajadała owoce, dołączył do niej król. Żona powitała go, po czym ugryzła ostatnią gruszkę.
– Wygląda smakowicie – rzekł król.
– Tak, są smaczne – odpowiedziała Sara i podała ukochanemu nadgryziony owoc, by ten mógł go skosztować.
– Jakże mnie kocha! – skomentował później król. – Wyrzekła się własnej przyjemności i oddała mi ostatni kęs gruszki. Czyż nie jest cudowna?
I tak upłynęło kilka lat. Nie wiadomo, dlaczego z serca króla zniknęły miłość i pasja. Nagle zaczął inaczej postrzegać zachowanie żony. Teraz tak oceniał zachowanie Sary sprzed lat:
– Nigdy nie zachowała się jak prawdziwa królowa! Czyż nie złamała mojego zakazu używania karocy? Kiedyś nawet ofiarowała mi nadgryziony owoc! Jest okropna! Jak mogłem być tak głupi i związać się z taką kobietą!

/opowieść ludowa/

—